Przedstawiamy szczegóły dotyczące szkolenia.

Czas trwania: 10 godzin, w tym wykład (2 godziny) oraz ćwiczenia na platformie Moodle (8 godzin).

Realizacja szkolenia: Szkolenie rozpoczyna się od wykładu, po wysłuchaniu którego uczestnicy logują się do kursu na platformie Moodle. Na jego ukończenie mają 3 tygodnie. Terminy wykładów w semestrze letnim 2011/12:

• 25 kwietnia, g.15 (rejestracja zakończona)
• 14 maja, g.13 (rejestracja zakończona)
• 15 czerwca, g.11 rejestracja >>>

Szkolenia odbywają się w sali 708, budynek B5

Możliwe jest też wygłoszenie wykładu w innym terminie, dla grupy, która samodzielnie się zorganizuje, po wcześniejszym porozumieniu się przedstawiciela tej grupy z Centrum e-Learningu.

Warunki zaliczenia

• Obecność na wykładzie,
• Rozwiązanie testu on-line,
• Prezentacja (udostępnienie) podstawowych elementów kursu (założony własny kurs który zawiera wybrane zasoby i składowe na podstawowym poziomie: określoną liczbę zapisanych uczestników, załączony plik, załączony link, forum, zadanie).

Certyfikacja: Każda osoba, która spełni wszystkie warunki zaliczenia otrzymuje certyfikat wydawany przez Centrum e-Learningu, uprawniający do prowadzenia zajęć online w AGH.

Wykładowcy, którzy uczestniczyli już we wcześniejszych szkoleniach organizowanych przez CeL zostaną powiadomieni indywidualnie o zasadach ukończenia procesu certyfikacji. Wykładowcy, którzy prowadzą zajęcia online lecz nie posiadają stosownych certyfikatów proszeni będą o 1) udział w wykładzie, 2) wypełnienie testu, 3) przedstawienie wymaganych elementów kursu.

Program:

1. Czym jest e-learning: formy i podstawowe metody pracy on-line (wykład + materiały online).
2. E-learning w AGH (wykład + materiały online):
1. ramy prawne,
2. kwestie techniczne – Uczelniana Platforma e-Learningowa Moodle (UPEL),
3. rola Centrum e-Learningu.
3. Podstawy obsługi platformy Moodle (ćwiczenia online):
1. zakładanie kursu i podstawowe funkcje administracyjne,
2. zapisywanie uczestników i dzielenie ich na grupy,
3. tworzenie i odtwarzanie kopii zapasowej,
4. tworzenie zasobów tekstowych,
5. załączanie plików,
6. załączanie linków zewnętrznych,
7. zakładanie forum,
8. tworzenie zadań.

Dodatkowe informacje można uzyskać mailowo (cel@agh.edu.pl) lub telefonicznie (6173769 i 6173771).

Szkolenia na poziomie zaawansowanym: istnieje możliwość wzięcia udziału w szkoleniach w formie online lub bezpośredniej (przy komputerach), które swoją tematyką obejmują kolejne funkcjonalności Moodle’a (np. kalendarz, lekcja, test, wideokonferencja) oraz szczegółowe rozwiązania metodyczne. Więcej informacji w Centrum e-Learningu.

Zapraszamy wszystkie osoby, które poszukują nowatorskich metod wsparcia w procesie uczenia się i doskonalenia umiejętności oraz rozwijania kompetencji związanych z wykonywanym zawodem.

Kurs składa się z 4 modułów:

1. Twoja obecność w sieci – jak zarządzać swoją tożsamością i dbać o reputację w Internecie
2. Wprowadzenie do e-portfolio: czy jest a czym nie jest e-portfolio
3. Pierwsze kroki z e-portfolio: narzędzia, struktura i plan
4. Artefakty w e-portfolio: jak stworzyć i wybierać dowody posiadanych kompetencji

W ciągu 10 godzin pracy uczestnicy stworzą szkic e-portfolio, który następnie będą mogli rozwijać przez miesiąc. W tym czasie osoby prowadzące kurs będą udzielać wsparcia zarówno w wyborze i ustalaniu celu e-portfolio, identyfikacji umiejętności, tworzenia dowodów cyfrowych jaki i obsługi narzędzia, w którym e-portfolio będzie rozwijane. Kurs jest realizowany wyłącznie e-learningowo i opiera się głównie na samodzielnej pracy uczestników przy stałym wsparciu osób prowadzących.

Start kursu: 28 maja 2012 r.
Zakończenie kursu: 9 czerwca 2012 r.
Indywidualna praca nad e-portfolio: do 9 lipca

Udział w kursie jest nieodpłatny. Wymagana jest wcześniejsza rejestracja. Ilość miejsc ograniczona.

W przypadku pytań prosimy o kontakt z Karoliną Grodecką (karolina@agh.edu.pl) lub telefonicznie 12 617 37 71.

Kurs powstał i jest prowadzony w ramach projektu Leonardo da Vinci – MAPPED.

• zaplanowane i spójne podnoszenie kompetencji nauczycieli
• ewaluacja

Dlaczego te dwa? Nives wytłumaczyła, na czym polegają szkolenia nauczycieli w Słowenii. To zaplanowana ścieżka rozwojowa, w której każdy indywidualnie wybiera jak i które z umiejętności chce rozwijać. Może wybrać spośród różnych form doskonalenia, które najlepiej korespondują z wybranymi przez uczestnika umiejętnościami i potrzebami – wizyty studyjne, warsztaty, kursy on-line, wykłady. W systemie ma dostęp do oferty ale także na bieżąco obserwuje swoje postępy, widzi, czego mu brakuje do zaplanowanego przez siebie rezultatu. Co ważne, w programie rozwojowym biorą udział także dyrektorzy szkół (im wystarczą 4 spośród 6 kluczowych kompetencji), towarzyszą więc swoim nauczycielom w trudzie zdobywania umiejętności, mają możliwość oceny i weryfikacji programów ale także egzekwowania w praktyce szkoły konkretnych działań.

Ewaluacja zaś na charakter „on-going” czyli skierowana jest na wsparcie i rozwój a nie na ocenę i podsumowanie. Umożliwia weryfikację działań i programów tak, by kompetentna organizacja, jaką jest (ma być) szkoła miała zdolność do samodzielnego planowania i realizacji strategii e-edukacji bez wsparcia Ministerstwa (czyli Funduszy EU).

Co znamienne w relacji Nives nie było nawet wzmianki o sprzęcie. Owszem, sporo mówiła na temat licencji Creative Commons, jakimi opatrywane są treści (zresztą znowu fajny sposób opisywanie materiałów z konkretnych przedmiotów dostępnych na licencjach w formie prostej tabelki z zaznaczonymi poziomami kształcenia, przedmiotami – także zawodowymi i ilością materiałów w danej kategorii, oczywiście z linkami do tychże) ale widać Słoweńcom nie spędza snu z powiek kwestia procesorów ani serwerów.

Podoba mi się sposób realizacji tego programu – spójny i przemyślany. Zaplanowany długofalowo, perspektywicznie. Wiem, że pięciolatki się u nas źle kojarzą, ale tylko szczegółowe określenie działań i trzymanie się harmonogramu może przynieść rezultaty.

Relacja z wykładu: http://ktvi.pl/film,645,6,0,salon_edukacyjny_krakowa_-_e-nauczanie.html
Kamila Chlebińska

Początkowo powstałe w 1999 roku „Notatki w Internecie” skierowane były wyłącznie do studentów AGH. Swoje prace przygotowywali oni pod nadzorem opiekunów naukowych. Z upływem lat konkurs powiększał swój zasięg i obecnie prowadzone są jego cztery równoległe edycje. Ich uczestnicy rekrutują się z różnych grup:

1. studenci AGH,
2. wykładowcy i doktoranci AGH,
3. nauczyciele z Krakowa,
4. uczniowie krakowskich szkół.

Tegoroczną nowością jest rozszerzenie edycji skierowanej do wykładowców. Teraz w konkursie mogą wziąć udział także doktoranci naszej uczelni. Komisja konkursowa wprowadziła tę zmianę pod wpływem pojawiających się ostatnio głosów zainteresowania ze strony najmłodszej stażem grupy naukowców AGH. Dlatego w tym roku to właśnie doktorantów chcemy szczególnie mocno zaprosić do wzięcia udziału w konkursie.

Więcej informacji dotyczących wszystkich edycji „Notatek w Internecie” znajduje się na stronie domowej konkursu. Można tam znaleźć regulamin, terminy czy szczegółowe kroki, które należy wykonać, aby wziąć udział w konkursie.

W środę w galerii „Zachęta” odbyła się dyskusja związana z debiutem raportu badawczego „Obiegi kultury. Społeczna cyrkulacja treści.” Jego głównymi autorami i prowadzącymi badania są znani i lubiani (przynajmniej w naszych kręgach) doktorowie Mirosław Filiciak i Alek Tarkowski. Raport można ściągnąć ze strony Centrum Cyfrowego, tamże też jego mash-up, czyli nadzwyczaj atrakcyjny wizualnie, przejrzysty i pomysłowy skrót.

Jestem po wstępnej lekturze raportu i pierwsze wrażenie jest następujące: „Kawał potrzebnej, porządnej roboty, ale, jak to w nauce bywa, więcej mam teraz pytań niż odpowiedzi.” Autorzy mówili wczoraj, że myślą o poszerzeniu i pogłębieniu badań, na co dopowiadam, że myślenie obowiązkowo powinno przerodzić się w robienie. Pokazali parę nadzwyczaj ciekawych rzeczy, ale prezentowane dane są mniej rozstrzygające niż mi się wydawało po obejrzeniu mash-upu czy nawet wysłuchaniu ich. Być może to kwestia tego, że raport nie został poddany szczegółowej analizie ani przez nich przedwczoraj, ani przeze mnie wczoraj.  100 stron tekstu nie pompowanego nadmiernie wykresami nie pozwala się krytycznie ocenić w ograniczonym czasie.

Dwie ogólne, wartościowe rzeczy, które pokazuje raport, to to, że 1/ o temacie da się rozmawiać bez ideologizacji języka, wyrzucając z niego terminy takie, jak „kradzież” albo „chciwe korporacje”) i 2/ temat jest niezwykle ważny i budzi ogromne zainteresowanie, co było widać choćby po liczbie osób na sali. „Szczęśliwie” się składa, że akurat trwają protesty w sprawie ACTA, uregulowań, które dotyczą też działania Internetu.. Tylko na krakowskim Rynku przeciw temu dokumentowi demonstrowało kilkanaście tysięcy ludzi. Kiedy ostatnio w Polsce jakiś temat wywołał aż tak szerokie, aktywne protesty? Aktywne, czyli objawiające się wyjściem obywateli na ulice.

Jakie są natomiast najważniejsze wyniki raportu? Autorzy twierdzą, a ja się z nimi zgadzam, że to informacje, że:

• Osoby płacące za dobra kultury i ściągające je z Internetu to nie są przeciwstawne grupy. Większość ludzi robi i jedno, i drugie.
• Co więcej, ci którzy ściągają, częściej tez wydają pieniądze. Internauci to najaktywniejsza kulturalnie grupo Polaków. Mało wśród nich takich, co nie czytają książek i nie chodzą do kina.
• Obieg nieformalny (ściąganie, pożyczanie) jest trzykrotnie większy niż formalny (kupowanie).
• Chęć zdobycia tanich (darmowych) towar ów jest ważnym, ale nie jedynym powodem pobierania plików z Sieci. Liczą się też szerokość i aktualność oferty oraz łatwość korzystania z niej.
• To, co się teraz dzieje w Sieci i o czym mówi raport to jest przejaw zmiany kulturowej o szerokim zasięgu.

Dalsze pytania, o których wspominam wyżej, dotyczą np. relacji między uczestnictwem w obrocie dobrami kultury mierzonym liczba robiących to osób a mierzonym przepływem pieniędzy. To kwestia, którą na poważnie nie zajęli się jeszcze przedstawiciele żadnej ze stron sporu. Dla przedstawicieli wydawców kłopotliwe będzie pytanie, skąd ich często powtarzana sugestia, że jeden download = jedna mniej zakupiona płyta (oczywista bzdura, ale pozwala pompować sumę strat). Dla zwolenników otwartego dostępu trudna będzie dyskusja o tych internautach, którzy owszem, ściągają, ale jednak nie przekłada się to na ich inwestycje w kulturę. Istnieją, nawet w omawianym raporcie, dane sugerujące, że mowa o wolnościach jest nieraz zasłoną dymną, za którą kryje się niechęć do płacenia za coś, co można mieć za darmo.

Innym problemem badawczym, którym trzeba by się dokładniej zająć jest relacja między ściąganiem/inwestowaniem w różne typy dóbr kulturalnych. Po pierwsze, różnią się, czasem znacząco, dystrybucja i ceny muzyki, książek, rzeźb itd., inaczej zależą od tego, czy mówimy o oryginale, czy  kopii. Inne są też sposoby zarabiania przez twórców. Pisarz nie odrobi kopii koncertem. Ogólny obraz może być taki, że internauci są najaktywniejszymi konsumentami dóbr kultury i to pomimo tego, że „piracą”, ale szczegółowe spojrzenie może wskazać, że niektóre gałęzie kultury są zagrożone wymarciem przez to, jak przebiega nieformalna dystrybucja treści w Sieci.

Rozpisałem się o raporcie, ale clue spotkania stanowiła debata z bardzo ciekawie dobranymi gośćmi: Edwinem Bendykiem, który żyje z tworzenia tekstów objętych prawem autorskim, ale też prezentuje dość otwarte poglądy na ten temat; Wojciechem Machałą, prawnikiem od własności intelektualnej, Kamilem Przełęckim, producentem filmowym, a aktualnie dyrektorem ds. rozwoju i kowergencji multimediów (wow!) w Agorze  oraz Kingą Jakubowską z Legalnej Kultury, fundacji/akcji (?) prowadzonej przez wydawców na rzecz walki o ochronę praw autorskich (?). W przypadku pani Jakubowskiej stawiam te pytajniki, bo o LK usłyszałem po raz pierwszy, a wuj Google odsyła głównie do pustej strony na Facebooku i nieaktywnej witryny internetowej. Nie będę streszczał całej dyskusji, wspartej siłą głosów z sali (bardziej jednorodnych niż w przypadku panelistów), więc tylko cztery złote myśli zaproszonych gości, które szczęśliwie składają się na pewien spójny obraz:

1. Bendyk: organizacja sieci to kombinacja gospodarki niedoboru (ograniczanie, terytorialne, czasowe czy finansowe, dostępu do pewnych dóbr) i wolnego rynku (jest jak obejść pewne rozwiązania i ludzie to robią).
2. Machała: współczesne prawo autorskie jest precyzyjne i proste w teorii, ale pada skonfrontowane z realnym życiem. Jest jak piękny, ale pusty gmach.
3. Jakubowska: Funkcjonowanie kultury wymaga pieniędzy i te muszą pochodzić też od odbiorców. Kopiowanie przynosi straty. (Ostatnie twierdzenie nie jest tak oczywiste, jak chcieliby to przedstawić wydawcy i niektórzy artyści).
4. Przełęcki: Konieczne jest zmienianie modeli biznesowych, ze szczególnym naciskiem na znoszenie barier w wygodnym, szybkim płaceniu (vide casusy iTunes czy Spotify).

Podsumowując, dla mnie po raz kolejny okazało się, że społeczeństwo (sala) chce zmiany całego myślenia o dystrybucji dóbr kultury, rozumie to część twórców i biznesmenów (Bendyk i Przełęcki), która szuka alternatywnych modeli, ale wielki protest wnosi lobby wydawnicze (Jakubowska), które głośno mówi o interesach twórców, ale cicho o swoich (bo te, choć większe, nie budzą sympatii publiki). Obok siedzą prawnicy (Machała), gotowi przyjąć każde rozwiązania, byle by im za nie zapłacono.

I taką złośliwością kończę. Raz jeszcze uszanowania dla panów Filiciaka i Tarkowskiego, za raport i godna walkę o porządek na debacie, a także dla ich zespołu, z nadzieją na więcej.

Panuje przekonanie, że polscy nauczyciele pracują najmniej ze wszystkich pedagogów w krajach OECD (Organizacja Współpracy Gospodarczej i Rozwoju). Przed tablicą spędzają 513 godzin rocznie, podczas gdy średnia dla państw OECD to 786 godzin. Ale żaden z polskich nauczycieli nie chce się zgodzić z taką oceną. Podkreślają, że do czasu spędzonego w szkole trzeba dodać pracę w domu, m.in. przy sprawdzaniu kartkówek i przygotowywaniu się do zajęć. Ile to wszystko zajmuje faktycznie godzin?

Pokazać ma to „Ogólnopolskie badanie czasu i warunków pracy nauczycieli”.

O co z grubsza chodzi w tekście na Gazeta.pl – Kraków, którego początek cytuje wyżej? Konspekt:

1. Problem: Ile naprawdę pracują nauczyciele?
2. Problem: Czy praca to tylko stanie przy tablicy, czy również inne aktywności?
3. Problem: Czy przeprowadzane badanie jest poprawne metodologicznie?
4. Problem: Dlaczego nauczycielom wylicza się godziny pracy, a przedstawicielom innych zawodów nie?

Pozwolę sobie sam odpowiedzieć na te pytania, na ile pozwala mi moja wiedza i doświadczenie.

Ad.3 Nie wiem. Musiałbym mieć więcej danych. Nie mam jednak tej niewzruszonej wiary w w poprawność metodologiczną badania, które prezentuje rzeczniczka odpowiedzialnego za nią Instytutu Badań Edukacyjnych. Ankieta to metoda samoopisowa, a w interesie nauczycieli jest pokazać, że pracują dużo (każdy na ich miejscu miałby tę samą motywację). Wyłapie się tych, których doba ma 25 godzin (przykład z artykułu), ale jak się zweryfikuje, cy ktoś 1,5 godziny przygotowania lekcji nie zaokrąglił do 2? Nie mam też niewzruszonej wiary w profesjonalizm ankieterów. Mogą więc z badania wyniknąć różne artefakty, ale tak naprawdę na najpoważniejszy problem wskazuje już rozgrywający się spór o jakość badania. Wyniki i wnioski z niego – niezależnie od ich trafności i rzetelności – mogą gładziutko zostać zideologizowane. Jedni powiedzą, że ich się krzywdzi, drudzy odpowiedzą, że taka postawa wynika z chęci ochrony własnych interesów. Ideologia zawsze szkodzi nauce, tu rozumianej jako dążenie do weryfikacji hipotez obiektywnymi metodami. Czy od wszystkich zaangażowanych możemy tu oczekiwać obiektywizmu? Na tym ostatnim etapie odbędzie się więc najciekawsza, niekoniecznie merytoryczna rozgrywka – o to, czy i jakie praktyczne skutki przyniesie przeprowadzana ankieta.

Ad 1 i 2. Nauczyciele na pewno pracują więcej niż godziny przy tablicy. Przygotowanie zajęć to wyzwanie. Gdy zaczynałem prowadzić jakieś temat na jedną godzinę ze studentami (dla mnie czas najprzyjemniejszy) przypadało jak nic dwa razy tyle na merytoryczne i dydaktyczne przygotowanie. Trzeba było mieć wiedzę, pomysł na ćwiczenia, przemyślane potencjalnie trudne pytania… Głupio się dać złapać na jakieś bzdurze. Do tego przygotowywanie i sprawdzanie kolokwiów i robota papierkowa. Ten dodatkowy czas ulega jednak znacznemu skróceniu wraz z nabywaniem doświadczenia (normalne) i słabnięciem ochoty do pracy (smutne). Nie czarujmy się – nauczyciel, któremu się nie chce, po paru latach pojedzie na autopilocie. Miałem w liceum jednego takiego, który otwierał zeszyt uczennicy z wcześniejszego rocznika i przedyktowywał jej notatki. Ktoś będzie mi próbował wmawiać, że on poświęcał w domu czas na rozwijanie się?

Myślę, że tu jest clue problemu – nie to, ile pracują nauczyciele, tylko ile pracują dobrzy nauczyciele w porównaniu ze słabymi. I jakich bodźców motywacyjnych dostarcza się ambitniejszym osobom, żeby te ich ambicje podtrzymać? Znam przykład z jednej szkoły, w której część kadry (w zdecydowanej większości starsze roczniki) sprzeciwiła się proponowanemu przez dyrektora rozdziałowi nagród pieniężnych. Miało być według zasług, ale protestujący chcieli po równo. Dyrektor, o ile pamiętam, ugiął się, co jak podejrzewam było dość jasnym sygnałem, że nie ma się co starać.

Ad.4 Moim zdaniem to badanie leży w interesie samych nauczycieli. Po pierwsze udowodni, że nie mają 18-godzinnego etatu, jak wierzy wiele osób. Po drugie, może wskazać obszary i elementy, które można modyfikować w celu zwiększenia efektywności ich pracy. Po trzecie, przy odpowiedniej szczegółowości wyników wskaże, że nauczyciel nauczycielowi nierówny. OK, to jest w interesie tylko tych dobrych.

Jestem przekonany, że dobry nauczyciel osiąga swoje mistrzostwo w czasie spędzonych poza szkołą, dokładnie tak jak mistrzostwo sportowca kształtuje się raczej na treningach niż w trakcie krótkich zawodów. Myślę więc, że warto wiedzieć, którzy ciężko trenują i jeszcze ich za to wynagradzać.

Do rzeczy zatem: po 3 przykłady na to, czego na Educe przybywa lub ubywa:

W górę

1. Kwestie etyczne. Już w zeszłym roku pisałem, że pojawiła się sesja poświęcona etyce w e-learningu. W tym roku było podobnie. Tematyka klasycznie rozumianego bezpieczeństwa pracy w Sieci, w różnych jej aspektach, wpadłaby do koszyka “trend się utrzymuje”, ale (pozwolę sobie zacytować swój zeszłoroczny wpis) „stawianie wprost [bardziej zaawansowanych] pytań [o etykę] świadczy o wysokiej już dojrzałości i samoświadomości praktyków e-learningu.
2. Przetwarzanie w chmurze doczekało się własnej, bardzo sensownej sesji. W świecie “czystego” biznesu to nie świeży koncept, ale w kontekście edukacji, czy to prywatnej, czy państwowej, gdzie nadal dominują te i tamte platformy, stanowi to sygnał, że są już instytucje, które w kwestii narzędzi stosują ucieczkę do przodu.
3. Otwartość. W roku 2008 cztery z ośmiu prezentacji plenarnych (tak się tłumaczy keynote?) dotyczyły tego tematu. Tym razem żadna. Na jakiej zatem podstawie piszę, że akcje otwartości zwyżkują? Ano na takiej, że trzy lata temu malutko było o tym na panelach, a teraz były dwie, albo nawet trzy sesje o kodzie OPE, a i gdzie indziej wspominano o otwartych zasobach edukacyjnych. Wniosek: wrzucono kamień do wody, fale się rozchodzą.

W dół

1. Pokolenie Y. W 2008 roku to był najpopularniejsze słowo kluczowe na konferencji. Ponad 20 prezentacji miało w tytule coś na kształt Gen-Y lub znajdowało się w tak oznaczonych sesjach. Dziś? Ze świecą szukać. To właśnie ta obserwacje podsunęła mi pomysł na kształt niniejszego wpisu. Gdybym miał wskazywać przyczyny takiego stanu rzeczy, to podałbym trzy: intuicja o istnieniu pokolenia Y nie została potwierdzona badaniami, a wręcz przeciwnie, wydaje się, że pewne przypisywane jej charakterystyki nie są dla niej specyficzne. W szczególności nie odróżniają ich od cyfrowych imigrantów. Sam wiekowo zaliczam się do tych ostatnich, a korzystam z Internetu raczej w sposób właściwy “Igrekom”.
2. Platformy. Tu najpierw wyjaśnienie: wszelkich narzędzi e-learningowych, nie tylko LMS-ów, pełno na stoiskach wystawowych. Wiadomo też, że na potęgę korzystają z nich w codziennej pracy prezenterzy. Coraz mniej jednak wystąpień poświęconych opisywaniu tego, co się na platformach robi i jak je rozwija. Co ciekawe, równoległe ubywa z tytułów prezentacji terminu “web 2.0”. Stawiam, że to skutek upadającego sporu między tymi dwoma podejściami. Kilka lat temu obserwowaliśmy wypychanie LMS-ów przez otwarty Internet, dziś nikomu nie trzeba już tłumaczyć, jaką drogą idzie e-learning. Oczywiście, wyjaśnienia nie sa potrzebne nikomu na Educe. W przeciętnej instytucji edukacyjnej LMS-y dopiero nabierają rozpędu.
3. Storytelling. Narracje w edukacji to taki piękny pomysł. Gdzie się podział? Zawsze szedłem na poświęcone mu sesje z wielkimi nadziejami, które zawsze zostały zawiedzione. Może o to chodzi? Słabe wystąpienia nie dyskwalifikują tematu, ale jeśli ludzie od opowiadania historii okazują się słabymi mówcami, to jest to kłopot. Jednak szczerze mówiąc, nie sądzę, żeby moja hipoteza była słuszna. Wyjaśnia tylko, czemu osłabło moje zainteresowanie tą działką. Pozostaje niewytłumaczalny dla mnie fakt, że “storytelling” zniknął prawie całkowicie z tytułów sesji i wystąpień.

A tak wyglądały niektóre wystąpienia:

(fot. A.Mikuła)

Aktywni uczący się i lepsze uczenie (się) informatyki to cele projektu „Strategia wolnych i otwartych implementacji„, w ramach którego właśnie ogłoszono konkurs na implementacje programistyczne. Realizuje go Fundacja Wolnego i Otwartego Oprogramowania.

Zadanie konkursowe polega na opracowaniu implementacji programistycznych o różnym stopniu trudności. Implementacje realizowane będą podczas zajęć w Kołach Zainteresowań organizowanych w ramach Projektu SWOI. Obowiązujące języki programowania to Lazarus, Scratch, C, C++, Phyton, Java i Php. Tematy implementacji muszą bazować na obowiązującej podstawie programowej dla typów szkół obejmowanych projektem, natomiast wprowadzane treści powinny mieć charakter innowacyjny i użytkowy.

Adresatami są nauczyciele szkół podstawowych, gimnazjalnych i ponadgimnazjalnych oraz studenci i pracownicy naukowi i dydaktyczni z kierunków informatycznych i powiązanych, takich jak: elektronika, mechatronika, automatyka, robotyka, kierunki pedagogiczne związane z technologiami informacyjnymi, elektrotechnika, itp.

Regulamin i szczegóły na stronie http://www.e-swoi.pl/wiki/article/konkursowo (po zalogowaniu do wiki)

Pierwsze gazety, a więc regularnie wydawane publikacje zawierające głównie informacje na temat bieżących wydarzeń, pojawiły się na początku XVII wieku. Pierwszy dziennik został założony w Lipsku w 1650 roku, pierwsza polska gazeta zaczęła się ukazywać w 1661 roku. Na pewno by do tego nie doszło, gdyby nie wynalazek Jana Gutenberga – maszyna drukarska z wymienną czcionką. Najważniejsze dla tego wywodu jest jednak to, że została ona skonstruowana w połowie XV wieku. Minęło zatem ponad 150 lat zanim pojawiły się czasopisma i tym samym dokonał się ten możliwy dzięki niej przełom. Na samym początku drukowano głównie teksty religijne. Pierwsza wydrukowana książka to Biblia. Druk zastępował więc klasztornych kopistów. Kontynuowanie tradycji nie dotyczyło tylko treści, ale także formy. Pierwsze kroje czcionek naśladowały te, które można było zobaczyć w rękopisach. Początki akapitów nadal ozdabiano bogatymi inicjałami.

Pokrewnych przykładów jest więcej. Rewolucja przemysłowa dokonała się w XVIII wieku. O podziale pracy pisał już wtedy Adam Smith, ale radykalną praktyczną realizację tej idei przyniósł dopiero początek XX wieku, kiedy linię montażową wynalazł Henry Ford. Z kolei, kiedy powstawała telewizja, zaimportowano do niej formaty znane z radia, np. serial tasiemcowy. Te pierwsze telenowele nie różniły się jednak zbytnio od wcześniejszych słuchowisk. Można powiedzieć, że wyglądały jakby do studia radiowego dołożono dekoracje, a do mikrofonów kamerę. Były bardzo statyczne. Dopiero z czasem pojawiają się elementy takie jak filmowaniez z kilku kamer jednocześnie czy dynamiczny montaż.

W każdym z tych przypadków nowe narzędzia przyniosły wpierw zwiększenie efektywności. Musiało minąć więcej czasu, zanim wprowadzono inne, twórcze metody ich wykorzystania. Choć w poprzednich akapitach zwracam uwagę na przełomy, to był to raczej proces stopniowego przyrostu i małych zmian.

Na tym samym etapie – “są już narzędzia, wymyślamy metody” – jesteśmy aktualnie w przypadku nowych mediów, także jeśli chodzi o ich stosowanie w procesie kształcenia. Klasycznym przykładem wykorzystania Internetu w staroświecki sposób są platformy e-learningowe, wciąż podstawowe narzędzie e-learningowe, znane z tego, że jest zamknięte, że treści systematyzuje liniowo, że daje liczne możliwości kontroli i sterowania działaniami ucznia czy studenta. Wielkim zainteresowaniem cieszą się też tablice interaktywne, które w gruncie rzeczy są podłączoną do Internetu kombinacją telewizora i zwyczajnej, “czarnej” tablicy. W każdym razie tak są najczęściej wykorzystywane. Znacznie mniejszym zaufaniem nauczycieli cieszą się te metody, które wykraczają poza mocno zakorzenione tradycje, które stanowią pełniejsze wykorzystanie nieistniejących przed zmianami technologicznymi możliwości, choćby wspomniana na początku tekstu Wikipedia. W ogóle zachowywana jest ostrożność jeśli chodzi o samodzielne poszukiwania informacji w Internecie przez uczniów. W edukacji nadal dominują też metody podawcze, takie jak wykład, które w świecie nowych mediów są na uboczu. Użytkownicy Sieci chcą być i są aktywni.

Nie staję tu na stanowisku, że tylko radykalne zmiany są dobre, czy że zwiększanie efektywności lub prostoty jakichś działań nie jest wartością. To tekst pozytywny, nie krytykancki. Zwracam uwagę na pewien potencjał nowych mediów, którym warto się zainteresować. Nie wymaga to nawet wynajdywania nowych sposobów nauczania (choć byłoby to pożyteczne) – już teraz istnieją działające rozwiązania, które wykraczają poza przeniesienie starych sposobów w środowisko cyfrowe, a którym można się przyjrzeć i je wdrożyć.