Historia
Początki
Połowa lat 90-tych XX wieku była w Polsce pionierskim okresem rozwoju e-learningu. Ta forma nauczania zaczynała być wykorzystywana na uczelniach wyższych, jednak stosujący ją wykładowcy mieli niewielkie wsparcie, a ich działania były nieskoordynowane. Dlatego w 1996 roku na AGH powołano Ośrodek Edukacji Niestacjonarnej (OEN). Zadaniem tej jednostki była szeroko rozumiana pomoc dla pracowników AGH w sprawach związanych z nauczaniem na odległość, wykorzystaniem komputera i Internetu w dydaktyce, a także zapewnienie im możliwości kształcenia ustawicznego.
Rozwój
W ciągu kolejnych lat OEN rozwijał się podejmując i realizując nowe zadania, często wykraczające poza bezpośrednie dla macierzystej uczelni. OEN wstąpił do powstałej w latach 1998-99, w ramach projektu “Phare – Międzynarodowy Program dla Edukacji Niestacjonarnej”, międzynarodowej sieci podobnych ośrodków. W latach 2002 – 2005 pełnił rolę punktu kontaktowego programu eContent. Nawiązał współpracę w dziedzinie e-learningu z nauczycielami szkół średnich, np. w celu stworzenia kursu e-learningowego “Inżynieria Środowiska Miejskiego w Krakowie”. Owocem tych kontaktów był złożony w 2005 roku wniosek o grant europejskiego programu Leonardo da Vinci. Został on przyjęty – OEN stał się koordynatorem pierwszego dużego projektu (eTeacher). Potem nadeszły kolejne: “Kognitywny model eLearningu” (KBN, 2005 rok), iCamp (6-ty Program Ramowy, 2005 rok), Welcome (eTen, 2005 roku) i MOSEP (LdV, 2006 rok). Ośrodek nawiązał owocną współpracę z partnerami z kilkunastu krajów Europy. Ważnym krokiem w rozwoju OEN było też nadanie mu 18 listopada 2004 r., Uchwałą Komitetu Badań Naukowych, statusu Centrum Doskonałości e-learning “CeL”. Centra Doskonałości są jednostkami naukowymi, prowadzącymi w sposób ciągły badania naukowe we współpracy międzynarodowej, w szczególności w ramach programów Unii Europejskiej, w celu rozwoju nauki. W dniu 29 listopada 2006r, Uchwałą Senatu AGH nastąpiła zmiana nazwy Ośrodka Edukacji Niestacjonarnej na Centrum e-Learningu (CEL).
